Een derde rit in lijn, een derde kans voor de vluchters. De sprintersploegen dachten daar anders over, maar Amerikaans kampioen Quinn Simmons (25) kon het aanstormende peloton tóch knap afhouden. Wout van Aert won in de achtergrond weliswaar de sprint, maar moest vrede nemen met de elfde plaats: “Zonde dat we er nét niet komen, maar het is altijd mooi om het te proberen.”

Sprint of vlucht? Dat was de vraag van vandaag voor de start in het zonnige Le Puy-en-Velay. Eén ding was zeker: Wout van Aert was gebrand op revanche.

“Deze ochtend heb ik in de meeting met een klein hartje gevraagd of ze vertrouwen wilden hebben in mij. Ik voelde dat ze allemaal mee aan boord waren. Dan gaat het altijd iets beter als je vertrouwen krijgt van die mannen”, is Van Aert doodeerlijk bij VTM NIEUWS na de finish.

In de glooiende openingsfase regende het aanvallen, maar niemand geraakte er echt weg. ‘Dan maar in de heuvelfase’, moeten veel renners gedacht hebben.

Een vroege vlucht – al is dat na goed 70 kilometer uiteraard relatief – vormde zich alsnog. Onze landgenoot Lars Craps wist knap een plekje te versieren en kreeg het gezelschap van elf medevluchters, terwijl het peloton nooit écht liet begaan.

Van Aert: “Toen die sterke kopgroep wegreed, was het een verrassing dat zoveel ploegen ook die boot hadden gemist en in de achtervolging wilden gaan. Wij hebben onze bijdrage ook gedaan en uiteindelijk heeft iedereen van de ploeg zijn uiterste best gedaan om de kloof nog dicht proberen te krijgen.”

En dat was te merken. 1’30” voorsprong op het voltallige peloton met nog 55 (vlakke) kilometers te gaan: Craps en co leken een vogel voor de kat.

Anderhalve minuut werd een minuut, een minuut werd 40 seconden. Verschillende ploegen roken een zeldzame sprintkans in deze Tour Auvergne-Rhône-Alpes en zetten alles op alles om ook het laatste gaatje dicht te rijden.