Al op 65 kilometer van de streep zat het WK van Wout van Aert erop. Vijf kilometer later moest ook Remco Evenepoel kleur bekennen, toen Paul Seixas en Isaac Del Toro bergop de eerste keer bij hem wegreden. De topfavoriet zat de hele dag te snotteren, en de Belgen reden er nadien enkel nog bij voor Piet Snot. Brandon McNulty, die vorig jaar de zege in de GP Montréal cadeau kreeg van Pogacar, neemt nu ook de regenboogtrui over van zijn kopman.

Pijnlijk moment voor Wout van Aert op 65 kilometer van de streep.

Nadat eerst Mathieu van der Poel al bij hem weggereden was, deed even later ook Primoz Roglic dat. Note bene de twee renners die Van Aert in het verleden (Roglic in Imola 2020 en MVDP in Glasgow 2023) al van een wereldtitel hielden, waren ook nu meedogenloos. Zijn WK-droom was aan diggelen. Symbolischer kon het niet zijn.

Van Aert had geen goeie dag. “In een superdag had ik ook tot zo’n uitslag in staat kunnen zijn, die dag had ik niet”, aldus Van Aert.

Zijn eeuwige rivaal en Sloveense ex-ploegmaat hadden dat gemis aan superbenen snel in de mot, maar het vroege lossen van Van Aert was ook voor Van der Poel geen goede situatie. Hij had Van Aert langer kunnen gebruiken om hun voorsprong op de klimmers uit te diepen of minstens langer status quo te houden. Nu reden ze elkaar – door overmoed – in de vernieling. “De move van Wout was intuïtief”, zegt Quinten Hermans. Intuïtief rijmt op naïef. “Mijn licht ging even uit”, aldus Van Aert.

Op een van de vele tactische meetings in de aanloop naar de wegrit had bondscoach Serge Pauwels voorgesteld om zondagochtend met de acht Belgen op de eerste startrij te gaan staan, kwestie van eenheid en kracht uit te stralen.

Zijn renners hebben dat advies niet opgevolgd, maar reden nadien wel een prima eerste koershelft. Nadat de Fransen tijdens de eerste lokale rondes van 13,2 km het tempo verhoogden, en enkele eerste prikken uitdeelde, counterde Quinten Hermans hen meteen.