Hattrick Hero Harry Kane. Dankzij zijn drie goals won een weinig indrukwekkende Bayern München de Duitse bekerfinale tegen Stuttgart. Geen treble, wel de dubbel voor Vincent Kompany en Bayern München, dat ook de titel in Duitsland pakte.

We kregen een verrassende eerste helft in het Olympisch stadion van Berlijn. Van een Beierse pletwals was alleszins geen sprake. Geen Bayern-grand cru tot aan de pauze — een xG (verwacht aantal goals) van 0,14(!): neen, dat is géén typefout.

Stuttgart startte het sterkste. Met drive, energie en inzet. Undav knikte een eerste poging te slapjes, Mittelstädt trapte de eerste échte kans vanuit een schuine hoek in het zijnet.

Bayern München leek evenzeer verrast. Niet dat Stuttgart kans op kans creëerde, maar het dreigde tenminste. Bayern-doelman Urbig duwde een leuke schuiver van Undav in hoekschop. Langs de zijlijn maakte Vincent Kompany zich kwaad: dit plan had onze landgenoot niet voor ogen.

Een slap schotje van Diaz en een bom van dik 150 km/u van Stanisic: verder kwamen zijn jongens voor de pauze niet. Ondanks 67% balbezit. Bayern oogde simpelweg niet fris. Al het aanvallende geweld verdween in de zak van de Stuttgart-defensie. Die héél sterk druk zette. Kompany moest zijn vedetten een oplossing aanreiken.

Tot het uur leek ‘the Prince’ daar niet in geslaagd. Ook die tweede helft was voetballend niet veel soeps. Weinig intensiteit, tempo of aanvalsdrift – de Beierse Heilige Drievuldigheid ontbrak. Maar is dat erg als je over zo veel talent beschikt?

Op de eerste écht goeie actie van Michael Olise was ’t bingo voor Kompany en co: prima voorzet naar de tweede paal, waar Harry Kane met een snoekduik(je) binnenkopte (1-0). Natuurlijk trokken zij de Rekordmeister over de streep. Michael & Harry: een gouden duo sinds zomer 2024.

Mocht José Mourinho, die de finale live bijwoonde, nog twijfelen om Olise naar Real Madrid te halen, indien de Portugees daar weer coach wordt: niet doen, José. Klasbak, die Fransman. Geen twijfel mogelijk dat hij het WK mee kleur zal geven.