Geen tweede opeenvolgende Europese titel voor Thibau Nys (22). In de eindsprint moest hij, toch eerder verrassend, de duimen leggen voor Toon Aerts. “Mijn sprint is de laatste jaren een beetje afgebot.”

Bengelend kopje, wat zorgelijke blik, klaagzang vooraf. Thibau Nys-kenners slaan dan meestal geen groot alarm, ze weten beter. In zijn somberheid (her)kent men de atleet in topvorm. Een topprestatie is doorgaans het gevolg.

Toch was het in Lombardsijde bang afwachten bij de woorden “ik ben wel in vorm, maar heb al twee dagen niet het beste gevoel. Op verkenning reed ik niet zo rap rond, eerder moeizaam. Ik vocht tegen mezelf en het parcours. Winnen wordt moeilijk.”

Reden: een pijnlijke rib, opgelopen bij een verkeerde draaibeweging in bed, in het holst van de nacht. Ingetapet, volgens insiders.

“Niet”, corrigeerde Thibau Nys achteraf. “En ik heb er ook geen last van gehad. Het baarde me wel degelijk zorgen voor de start, het sloeg wat op mijn ademhaling. Maar eenmaal die opwarming achter de rug en in de ‘koerszone’ beland, had het met het opspelen van de adrenaline geen negatief effect meer. Met dank aan de osteopaat.”

Nys jr. crosste vrijuit. Een klein halfuur lang in spaarmodus, met overschot. Om dan, in volle finale, dit EK mee te kleuren. En, zo leek het, op een zekere titelverlenging af te stevenen in een rechtstreeks sprintduel met Toon Aerts.

“Ik had twee opties. Eén: nog eens vol doortrekken in het stukje zand na de laatste materiaalpost. Helaas, ik sloeg geen kloof. Dus werd het twee: vanuit Toons wiel komen in de laatste rechte lijn. Mijn bocht was niet goed genoeg maar zelfs dan nog: ik had het nooit gehaald. Toon reed een hele sterke sprint, ik vond er geen antwoord op.”

Dat er, toen Aerts nog ploegmaat van hem was, wel eens onderling tegen elkaar werd gesprint op training, herinnerde Nys zich. “En heel vaak heeft Toon me er niet opgelegd.”