Vítor Bruno blijft zijn te ruime kern maximaal benutten. Hij roteerde tegen Westerlo vrolijk verder, tegen het advies van zijn bazen in. Maar de Portugees haalde wél z’n gelijk. In vijf knotsgekke minuten telde Anderlecht Westerlo helemaal uit en won het een match die het niet mocht verliezen (4-1).

Veertig minuten lang wist het Lotto Park niet goed wat het ermee moest. Op de fanatiekelingen achter beide doelen na zat de rest heel die tijd apathisch voor zich uit te staren. Enkel voor een warme steunbetuiging aan Vincent Kompany gingen de handen even op elkaar. Een fluitconcert was dichterbij dan een ovatie en tóch gingen de mensen staan bij de rust. In zes minuten tijd mepte Anderlecht Westerlo met drie doelpunten tegen het canvas.

Het overgrote deel van de eerste helft was nochtans slaapverwekkend. Anderlecht voetbalde zonder het minste greintje zelfvertrouwen. Koutsoupias stak zich weg en elke bal die Ambros raakte, ging weer in de richting van zijn eigen doel. Enkel de 17-jarige Jayden Onia Seke toonde zin voor initiatief. U merkt het, alweer een pak nieuwe namen in de startelf van Vítor Bruno.

Op een moment dat zijn bazen de Portugees aanmanen om naar een typeploeg te evolueren, wijzigde hij z’n elftal op vijf plaatsen in vergelijking met de basiself op AA Gent. Of is dít zijn idee van een typeploeg? Zonder Kana – weet íemand wat die eigenlijk misdaan heeft? – en zonder internationals Tawfik Bentayeb en Danylo Sikan. De gesprekken zullen allicht nog wat geïntensifieerd worden. Hoewel, een winnende coach heeft altijd gelijk.

Dat Anderlecht met een comfortabele voorsprong kon gaan rusten, had het te danken aan een dolle slotfase in de eerste helft. Na de balrecuperatie van Maamar vond Onia Seke Ambros bij de tweede paal. De Tsjech kopte breed en Cvetkovic knikte Anderlecht op 1-0, zijn eerste competitietreffer. Een doelpunt dat uit de lucht kwam vallen en plots gingen de hemelsluizen open.