Voorspelbare kost, dat weg-BK ? In tegendeel. Een half miljoen euro voor wie deze tiercé op voorhand op zijn pronobriefje had ingevuld. Niet Tim Merlier of Jasper Philipsen maar Rune Herregodts beleefde in Brasschaat dus zijn absolute gloriedag. Alias ‘De Fietsende Dokter’.
Bolleboos met roots in Oilsjt en Diksmuide, voormalig achtervolger op de piste, tijdrijder pur sang – zo dacht iedereen. Maar kijk: nu plots, in kleuren uitgedrukt, gewoon de allerbeste coureur van België.
Dries De Bondt, Anzegem 2020. Preben Van Hecke, Tervuren 2015. Jens Debusschere, Wielsbeke 2014. Serge Baguet, Saint-Hubert 2005. Geert Omloop, Vilvoorde 2003.
Om de zoveel jaar gebeurt het wel een keer: een absolute verrassing, of op z’n minst toch iemand die vooraf niet in de favorieten- of outsiderslijstjes voorkwam, die zich tot Belgisch profkampioen kroont. Spontaan ontspon zich bij valavond op de Bredabaan onder collega’s een zoektocht naar het type bij wie de nieuwe tricoloredrager het nauwst aanleunt.
Zelf verwees Rune Herregodts in zijn marathondiscours plots naar Antwerpen 2017. “Oliver Naesen. Qua ongeloof kan je ‘t daarmee een beetje vergelijken. Ik zat ook te denken: gooi ik mijn koersbril weg? (lacht) ‘Neen, neen, neen, niet doen’, besloot ik.
Ook Herregodts wist niet goed wat hij ervan moest denken toen zich na anderhalf uur, na een korte windstilte in het peloton, plots 28 renners afscheidden. “Oei, dat gaat hier niet meer in gang schieten’, voelde ik al snel.” Herregodts reageerde. In een groep van nóg eens 32 renners. 28+32 = 60. Zestig! Zonder Philipsen, Merlier, Stuyven, Segaert, Florian Vermeersch, etcetera. Tien minuten voor aanvang van de live op Sporza was de koers al grotendeels gereden. En kon een knotsgek BK beginnen.
Een droomscenario, voor Herregodts. “Vooraf sprak ik er een paar collega’s over aan. ‘We moeten ervoor zorgen dat het één langgerekte kermiskoers van 240 kilometer wordt. Beetje zoals in de goeie oude tijd.” Lees: zoals hij er in zijn jeugdjaren wel meer had gereden. Én gewonnen. “Hoofdzákelijk kermiskoersen zelfs. Bij de junioren schopte ik het op die manier eens tot zegekoning.”