Een van de best bewaarde geheimen uit de wielerwereld dreigt onthuld te worden. Uit een diepgaand onderzoek blijkt dat de VO2-max – de maximale zuurstofopnamecapaciteit van het lichaam bij een inspanning – van Tadej Pogacar (27) tussen de 94 en 98 moet liggen. Een buitengewoon hoge waarde die zelden vertoond is. Maar het monster dat ‘Pogi’ is extra illustreert.

“Waar haalt hij fysiologisch zijn voordeel? Ze moeten die jongen eens in detail onderzoeken om te kijken wat ervoor zorgt dat die zo goed in elkaar zit.”

Greg Van Avermaet zei het in april nog in onze HLN Wielerpodcast. Want Pogacar blijft maar verbazen en domineren. In de recente Tour en straks allicht in de Vuelta, waardoor eenzelfde vraag steeds maar blijft terugkeren: wat maakt dat hij op een fiets kan wat iemand anders niet kan?

Eén puzzelstukje, maar geen onbelangrijk, in het oplossen van dat mysterie is de VO2-max-kwestie. Dat is de maximale hoeveelheid zuurstof die je lichaam kan opnemen tijdens een inspanning.

Spieren hebben zuurstof nodig om energie te produceren en dus prestaties te leveren. VO2-max is daarom een gouden standaard voor het meten van conditie en fysieke uithouding.

Drie onderzoekers, hun artikel wordt eerstdaags gepubliceerd in het gerenommeerde tijdschrift International Journal of Sports Physiology and Performance, gingen op zoek naar de VO2-max van de Sloveen. Die waarden liggen niet op straat omdat het concurrerende teams wijzer maakt. Het zegt immers veel over de motor van een renner en waar diens plafond ligt.

De wetenschappers bestudeerden vier beklimmingen waarop Pogacar groots uitpakte: Plateau de Beille en Isola 2000 in de Tour van 2024, Peyragudes in de Tour van 2025 en de Passo di Ganda in de Ronde van Lombardije van 2025.

Tientallen parameters werden daarbij in rekening gebracht. De gegevens van de cols, maar ook eenvoudigere variabelen zoals zijn lichaamsgewicht en het gewicht van zijn uitrusting en fiets. Maar ook ingewikkeldere data zoals gewichtsafname door dehydratatie, luchtdichtheid en rolweerstand.