Nadat hij Doku én De Bruyne naar de kant haalde, leek het lot van de Rode Duivels én Rudi Garcia bezegeld. Maar de Belgen én hun Franse bondscoach ontsnapten miraculeus. “Het was geen wissel tégen De Bruyne en Doku, wel vóór die andere jongens.”

Hij durfde niet eens te kijken. Met de rug naar het veld staarde Rudi Garcia de tribunes in. Wachtend op de ontlading rondom hem terwijl Youri Tielemans de strafschop van de kwalificatie voor de achtste finales onhoudbaar in de kruising joeg. Het slotstuk van een doldwaze middag in Seattle.

Is hij nu gek of geniaal, onze bondscoach Rudi Garcia? Zegt ú het maar.

Toen hij in de 55ste minuut en bij een 2-0-achterstand zowel Kevin De Bruyne als Jeremy Doku naar de kant haalde, kreeg de Fransman alle banbliksems over zich heen. Toen hij even later ook nog eens Maxim De Cuyper naar de kant haalde voor Thomas Meunier, krabde iedereen zich nog meer in de haren.

Maar een trainer die wint, is een trainer die gelijk heeft. Op de persconferentie reageerde Garcia rustig en sereen. “Ik heb gewoon mijn job gedaan. Mijn grootste verdienste is dat ik in mijn spelers ben blijven geloven.”

“Ik heb de wissels doorgevoerd die in mijn ogen noodzakelijk waren om de dynamiek van de wedstrijd te veranderen. Dodi Lukebakio is een man met een actie op de rechterflank en hij is in staat om die voorzetten te trappen. Voorzetten waarop we met Lukaku gevaarlijk konden zijn. En ook Thomas Meunier is een aanvallend ingestelde flankverdediger. D’ailleurs zorgde hij toch voor de assist bij de 1-2.”

Op de vraag waarom hij uitgerekend Doku naar de kant haalde, zuchtte hij al iets dieper. “Doku kan op dit moment geen negentig minuten aan. Jullie wéten het, ik héb het jullie al gezegd, maar ik zal het nóg eens herhalen. Hij heeft zeven dagen niet getraind (Doku vloog over en weer naar Londen om bij de geboorte van zijn zoontje te zijn, red.).”